Kto wie kim są? Ja nie wiedziałam!
córa Koryntu, prostytutka. Książkowe, często ironiczne. Aluzja do greckich heter, z których miasto Korynt słynęło w starożytności. „Próbowano (…) poddawać Córy Koryntu zabiegom resocjalizacyjnym, tak by mogły zasilić szeregi czystych moralnie obywatelek. Prostytucji nie udało się jednak wykorzenić” (Gazeta Wyborcza).
Mirosław Bańko, Słownik peryfraz, czyli wyrażeń omownych
Swoją drogą bardzo lubię słowo ‘córa’.
Mówi się, że biurokracja wszystko spowalnia. Ale jak i dlaczego? Polecam cytat o modelu opisanym przez Oskara Langego:
“Jest dwóch urzędników. Nie są orłami, ale przypuśćmy, że terminowo załatwiają 80 spraw ze stu. Jeżeli jednego z nich podporządkujemy drugiemu i żaden ani nie pogorszy, ani nie poprawi wyników swojej pracy, to zgodnie z rachunkiem prawdopodobieństwa taki tandem będzie w stanie skończyć terminowo już tylko 64% zadań. Jeśli do sprawy będą się włączać kolejne szczeble hierarchii służbowej [...] to nieubłaganie będzie maleć prawdopodobieństwo terminowego działania. Sytuacji nie uratuje nawet założenie, że każdy następny zwierzchnik będzie urzędował sprawniej niż jego bezpośredni podwładny. [...] Prosty rachunek wykazuje, że w instytucji mającej strukturę i hierarchię podobną do typowego ministerstwa prawdopodobieństwo terminowego załatwienia czegokolwiek wynosi już tylko 20%. [...] A przecież przykład rozpoczęto od założenia, że na najniższym szczeblu mierni urzędnicy załatwiali terminowo 80% spraw. Teraz można powiedzieć - aż 80%!”
Edward Zajicek, Zarys organizacji produkcji filmowej
Ministerstwo musi być duże i musi mieć budowę hierarchiczną (w każdym razie nie potrafię sobie wyobrazić tak wielkiej organizacji bez hierarchii. Czy ktoś potrafi?); co za tym idzie, prawdopodobieństwo załatwienia czegokolwiek nie może być wysokie, wcale nie z winy złej woli albo niskich kompetencji pracowników.
Nie ma sensu się wściekać! Wystarczy do wszystkiego podchodzić z opowiednim wyprzedzeniem.
Złota rączka ze złotą główką pełną pomysłów - to by dopiero było!
Inspiracja: Praca i film, E. Zajicek
Kultura jest ważna właśnie dlatego, że bez niej można się obyć.
Źródło: Dwutygodnik.com
Tylko dla kogo jest ważna?
Mało satysfakcjonujące wydają się z dzisiejszej perspektywy wprowadzone pod koniec lat dziewięćdziesiątych przez redaktorów “Rastra” kategorie arte-polo [...] i pop banalizmu [...].
Piszę to cudzymi słowami. Słowami z przewodnika po wystawie Schizma w CSW. Nie wiem co mieli na myśli kiedy to pisali, ale nie potrafię się nie zgodzić. W zasadzie uważam, że te określenia, choć zabawne (zwłaszcza pierwsze) niestety nie pasowały do obiektów, które zostały nimi nazwane. Od samego początku. Sorry Raster.
Ostatnio w radiu słyszałam zabawny błąd językowy - najwyraźniej kalkę z języka angielskiego.
Chodzi o wyrażenie interluda muzyczna. Jest to błąd.
Pochodzi prawdopodobnie od angielskiego interlude. Tę formę przyjmują też słowa prelude i postlude.
Po polsku jest jednak trochę inaczej - mamy interludium i postludium - i według tego klucza - interludium.
Bardzo lubię angielski, ale co najmniej tak samo bardzo cenię polski. Niech więc polski pozostanie polskim, a angielski angielskim - przynajmniej jeszcze na trochę! Może kiedyś cały świat będzie mówił tylko po angielsku, dobrze, nie protestuję, jesli taka ma być kolej rzeczy. Tymczasem proszę - nie mówmy w ponglish!
Od jakiegoś czasu w różnych miejscach związanych z kulturą widzę pismo dla dzieci Czarodziejska kura albo informacje o nim. Pismo jest ekologiczne, basicowe, trendy, jazzy i generalnie myślałam o nim jako o miłej odmianie (nie ma tam różowych księżniczek ani reklam). Ale ale! Wszystko co dobre szybko się kończy. Od kilku dni chętnie zrobiłabym z tej kury rosół i podała go twórcom. Dlaczego? W pewnym newsletterze otrzymałam taką oto informację o najnowszej ZABAWCE proponowanej przez pismo:
Papierowe miasto to zabawka stworzona przez czasopismo Czarodziejska Kura, zabawka aktualna i odnosząca się do dzisiejszej rzeczywistości. Prosta, tania i ekologiczna, składa się z modułów na planie kwadratu o identycznych wymiarach, które można łączyć w dowolnych kombinacjach, rozbudowując miasto praktycznie w nieskończoność.
Nieźle, co? Czytajmy więc dalej.
Pojedyczy zestaw zawiera kilka arkuszy szarej tektury falistej z nadrukowanymi i przygotowanymi do wycięcia kształtami. Arkusze zawierają charakterystyczne elementy składające się na pejzaż małego miasteczka - typowe bryły polskich domów, sklep z zakratowanymi oknami, PeKaeS, samochód, płotek. Za pomocą powtarzalnych elementów można stworzyć prawdziwe miasteczko, wieś, albo przedmiejski krajobraz dużej aglomeracji. Połączenie ze sobą kilku zestawów, potęguje wrażenie powtarzalności, czyniąc krajobraz monotonnym, a pojedyncze domy coraz bardziej anonimowymi.
Nie mogę nie zadać pytania - czy ta zabawka jest dla dzieci, czy dla ich rodziców negujących system, którzy będą się chwalili przed znajomymi, że taką kartonową, antysystemową zabawkę kupili dziecku?
Proponowana odpowiedź: Zabawka dla rodziców? Oczywiście, że dla dzieci! Przecież dzieci uwielbiają zastanawiać się nad sensem cywilizacji oraz bawić się w monotonię i anonimowość!
A jednak -
projekty udają się wbrew wszystkim i wszystkiemu dzięki determinacji jednostek.
Fragment notatek z wykładu Zarządzanie Projektami z dr Bartoszem Gruczą. Zgadzam się z nim w zupełności. Potwierdzają to moje liczne doświadczenia.
Szachowy mistrz świata Garij Kasparow uczestniczący w turnieju Fibak Noma Cup w Katowicach zakwaterował się na trzy dni w promnickim Zamku.
Urocze!
cymelium, cimelium «bardzo cenny druk lub rękopis»
za pwn.pl
